Nos últimos anos estamos a comprobar como, cada verán, os incendios forestais volven ocupar un lugar destacado na actualidade en Galicia. Xa non son un problema afastado que afecta unicamente a outras zonas: cada vez están máis preto das nosas aldeas, das nosas casas e dos nosos montes. A súa intensidade e os danos que provocan xeran unha fonda preocupación e, en moitos casos, un sentimento real de medo entre a veciñanza.

Son moitos os factores que explican esta situación: o progresivo despoboamento do rural, o abandono das terras de cultivo, a falta dunha xestión axeitada da biomasa, a acumulación de maleza nos montes ou as secas prolongadas, que ano tras ano agravan o risco de incendios. Todo isto conforma un escenario no que o lume se propaga con facilidade e resulta cada vez máis difícil de controlar.

Somos conscientes de que moitas destas causas son complexas e dependen, en boa medida, das políticas e dos recursos das diferentes administracións públicas. Porén, desde a nosa asociación de veciños entendemos que tamén temos un papel activo que desempeñar. Non queremos quedar de brazos cruzados e, por iso, habilitamos esta sección, na que recolleremos información de interese, recursos útiles e recomendacións prácticas para axudar á veciñanza a estar mellor informada e preparada fronte aos incendios forestais.

Nos seguintes mapas pódese consultar a localización das distintas bocas de incendio existentes na parroquia, así como do material de extinción que a Asociación de Veciños ten depositado en cada un dos tres fornos comunais.

En cada forno comunal dispónse de 50 metros de mangueira cos seus correspondentes accesorios, dous batelumes, unha chave en T e unha chave en L para a apertura das tapas das bocas de incendio. Ademais, en cada un deles hai unha copia plastificada destes mapas, que inclúen información de interese e poden resultar de gran utilidade tanto para a veciñanza en caso de emerxencia como para os servizos de extinción de incendios.

Este material ten como obxectivo facilitar unha resposta rápida e coordinada ante un incendio, reforzando a prevención e a protección das persoas, das vivendas e do territorio da parroquia.

Cómpre destacar que este material é de uso compartido por toda a veciñanza e que, en caso de emerxencia, calquera persoa poderá facer uso del, con independencia da aldea na que resida.

Existen copias das chaves para acceder aos distintos puntos de almacenaxe do material de extinción en cada unha das aldeas, co fin de garantir unha resposta rápida en situacións de emerxencia. A relación de persoas que dispoñen de copia é a seguinte:

A normativa forestal galega establece unha serie de distancias mínimas obrigatorias que deben respectarse nas plantacións de eucaliptos, piñeiros e acacias. O seu principal obxectivo é reducir o risco de incendios forestais, protexer as persoas e as vivendas, e garantir a convivencia entre o monte, as actividades agrarias e as infraestruturas.

Estas distancias varían segundo o tipo de terreo ou elemento próximo á plantación:

• Vivendas, solo urbano e núcleos rurais: débese manter unha distancia de ata 50 metros, que ademais debe estar libre de biomasa vexetal. Nesta franxa non poden existir eucaliptos, piñeiros nin acacias.
• Parcelas forestais limítrofes: a distancia mínima é de 2 metros.
• Zonas de cultivo, prados e pastos: requírense 10 metros, reducibles no caso de especies frondosas caducifolias.
• Estradas e vías de ferrocarril: tamén se establece unha separación mínima de 10 metros.
• Pistas forestais principais: a distancia oscila entre 2 e 6 metros, segundo o nivel de risco da zona.
• Infraestruturas eléctricas: é obrigatorio manter unha distancia mínima de 5 metros.
• Ríos, regatos e canles fluviais: a separación pode ir de 5 a 15 metros, dependendo da anchura da canle.

Cómpre destacar que as especies frondosas caducifolias (como carballos, castiñeiros, bidueiros ou freixos) teñen requisitos menos esixentes, xa que presentan menor risco de propagación do lume, segundo recolle a Lei de Montes de Galicia.

O cumprimento destas medidas non só é unha obriga legal, senón tamén unha ferramenta clave para avanzar cara a unha xestión forestal máis segura, sostible e responsable, contribuíndo á protección do territorio e das persoas que viven nel.